เรื่อง : Christmas Gift
ประเภท : Original
ตอน : ของขวัญที่เป็นอิสระ x บทจบ
เกี่ยวกับเรื่อง : ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สมาคม หรือเหตุการณ์จริงแต่ประการใดทั้งสิ้น
....... ขอบคุณ .........
ภาพทั้งหมดราวฉายซ้ำอีกครั้งหนึ่งภายในหัวของชิคัง คำกล่วขอบคุณพร้อมเจ้าของแสนน่ารักยังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวเขาตลอดการเรียนทั้งบ่าย ส่วนการเรียนในภาคบ่ายนั้นยังคงผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว เหล่าอาจาร์ยยังคงสรรหาความรู้ต่างๆมากมายมาถวายนักเรียนอย่างไม่รู้จักเหนื่อยเช่นเดิม ....
มาคุเดินอออกมาจากภานในห้องเก็บของหลังโรงเรียน หลังจากที่เขาคิดว่าหน้าจะได้เวลากลับบ้านได้แล้ว ... แต่แล้วมาคุก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่อพบกับใครบ้างคนที่นั่งรออยู่ใต้ต้นไม้หน้าโรงเก็บของ ....
ไง ! ชิคังกล่าวทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างที่เขาควรจะเป็น หัวใจมาคุรู้สึกเต้นหน่อยๆเมื่อพบกลับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า ... ทำไม .... ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี้ได้ .....
...... นายตามมาที่นี้ได้ไง ........ มาคุตัดสินใจถามออกไปอย่างชั่งใจ แต่ก็ต้องเจอกลับคำตอบที่ทำให้เขาแถมจะเดินเข้าไปอัดคนตรงหน้า
.... ก็ ...... เดินมา ..... ดวงตาสีชาตอบกลับมาอย่างไม่รู้สึกอะไรกลับคำตอบของตนเอง เขามองร่างบางเล็กน้อยเพื่อดูอารมณ์ของคนตรงหน้า แทนที่คาดกว่าคงจะโกรธจนแถบระเบิดออกมาแน่ แต่แล้วกลับไม่ใช้ .... มาคุเลือกที่จะเดินหนีไปจากตรงจุดนั้น มากกว่าจะมานั่งทะเลาะกับคนคนนี้ .....
... นาย ...... ไม่อยากกลับบ้าน ....... หยุดกึก ! ราวกลับสายฟ้าฟาดลงข้างกาย มาคุรู้สึกชาไปทั้งตัวกลับคำถามของชิคัง
..... ชั้นเห็นนายชอบมาที่นี้บ่อยๆ .... เลยตามมาดู ..... แล้วนายก็อยู่จริงๆ ...... ชิคังยังคงกล่าวต่อไป เขาลุกขึ้นมาปัดเศษหญ้าที่ติดกางเกงของตนเล็กน้อย
........ มาคุยังคงไม่ตอบอะไรกลับมา เขายังคงสงสัยอยู่มากมายว่าทำไมบุคคลคนนี้ถึงได้ต้องสนใจในตัวตนของเขาด้วย ในเมื่อลุงของเขาเองยัง ...
ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แล้วก็ไม่คิดจะถามด้วย ..... จะรอจนกว่านายจะพร้อม ..... ตอนนี้ชิคังเดินมายืนเคียงข้างมาคุแล้ว ...
..... ยังไงนายก็ยังไม่กลับใช้ไหมละ ...... ชิคังมองดูนาฬิกาของตนเองเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มออกมา เขาจับมือร่างบางไว้เบาๆพร้อมกับออกวิ่งไปอย่างช้าๆ
นะ .... นายจะพาชั้นไปไหน .....
ไงๆนายก็ยังไม่อยากกลับใช้ไหมละ ..... ชั้นจะพาไปดูอะไรดีๆไง ......
ที่นี้ละ ....
ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง แสงแดดสีส้มอ่อนกำลังทักท้อท้องฟ้าสวย นกน้อยนานาชนิดต่างพากันตรงเสียงร้องเรียกอันไพเราะก่อนกลับรัง พระอาทิตย์ดวงใหญ่กำลังจะลารับขอบฟ้า นี้มัน .... งดงามมากเพียงใดในสายตาของเขา .....
ความจริงแล้วที่นี้ก็คือดาดฟ้าบนโรงเรียนของเขาเอง เพียงแต่ตอนนี้นั้นเงียบสงบ ......
... ชั้นชอบมานั่งมองมันอยู่ตรงนี้ตอนที่มีปัญหา ..... ดวงตาสีชามองออกไปบนท้องฟ้ายามเย็นอย่างจับความรู้สึกไปถูก ....
มันคงจะช่วยทำให้นายรู้สึกดีขึ้นบ้าง ....อานะ ..... ชิคังหันกลับมายิ้มให้ร่างบางอย่างจริงใจ รอยยิ้มที่อ่อนโยน
ตึก ตึก
หัวใจดวงน้อยของมาคุเริ่มเต้นโครมครามอย่างไม่เป็นจังหวะ .... เพราะว่าภาพท้องฟ้างดงาม ..... รอยยิ้มที่อ่อนหวาน ..... หรือเพราะคนตรงหน้ากันแน่ !
...... ทำไม ....... ชิคังย่อตัวลงมาใกล้กลับมาคุมากขึ้นเพื่อรอฟังคำพูดของมาคุให้ชัดเจน
...... ทำไม ...... นายต้องสนใจชั้นด้วย ...... ใบหน้างามเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่รู้ตัว ชิคังยิ้มน้อยๆกลับท่าที่แสนน่ารักของมาคุ ...
............ ชิคังยังคงไม่กล่าวอะไรตอบมาคุไป ราวกับว่ากำลังป่วนจิตใจของมาคุอยู่
.... ทำไม ..... นายต้องช่วยชั้น .....
....นั้นก็เพราะ ......... ชั้นชอบนายละมั้ง ..... ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้นอย่างคาดไม่ถึงกลับคำตอบ ร่างบางรู้สึกชาอีกเป็นครั้งที่ 2 ของวัน หากแต่ความนี้ความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนกัน ... หัวใจของเขาดูจะยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะมากขึ้น
ชั้นรักนาย ... มาคุ ดวงตาสีฟ้าจองมองลงไปยังดวงตาสีชาเพื่อค้นหาคำตอบ ... แต่ก็ต้องพบกลับความจริงจังจากคนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
สายลมยามเย็นยังคงพัดผ่านร่างทั้งสองไปอย่างช้าๆ มาคุรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่ใช้หนาวเพราะอากาศในฤดูหนาว แต่เป็นความหนาวที่เกิดจากภายใน
ชิคังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดกลับร่างบางยิ่งขึ้นจนมาคุสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของชิคัง มือหนาจับไหลร่างบางไหวเพื่อไม่ให้ร่างบางหนีไปไหน ริมฝีปากหนาจรดริมฝีปากบางอย่างช้าๆ ....และอ่อนโยน มาคุผลักร่างสูงให้ออกห่างเมื่อรู้สึกตัว มือเรียวถูกยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีฟ้าจองมองดวงตาสีชาอยู่ครู่หนึ่งอย่างหาคำตอบไม่ได้
มาคุตัดสินใจวิ่งหนีจากไปโดยที่ทิ้งชิคังไว้ตรงนั้น ทิ้งความรู้สึกสับสนภายในไว้บนดาดฟ้าของโรงเรียน
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
มาคุเดินกลับมาภายในบ้านอย่างไร้ความรู้สึกใดๆทางใบหน้า แต่ใครเล่าจะหารู้ไม่ว่าภายในใจเขานั้นรู้สึกร้อนขัดกลับอากาศข้างนอกเพียงไร ประตูบ้านถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยสูงอายุยืนรอด้วยสีหน้าที่ดูไม่สู้ดีนัก มือกร้านจับขวดเหล้าเจ้ากรรมปาที่ลงใส่หน้ามาคุจนเขาเองสะดุ้งเฮือก ความคิดเมื่อครู่นี้ดูจะหายไปจนหมดเมื่อเจอกลับคนๆนี้ ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสบกลับดวงตาสีดำสนิทที่จองมองเขาอย่างเอาเรื่อง
..ไปไหนมาฮะ ... อึก ~ ... ลุงของเขาเดินเขามากระชากผมมาคุอย่างแรงพร้อมดึงเข้าบ้าน มาคุร้องออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความรู้สึกเจ็บไม่น้อย แต่เขาก็จำต้องยอมเดินตามลุงเข้าบ้านไป
ประตูถูกปิดจนกลัวว่ามันจะพัง ชายสูงวัยผลักมาคุลงบนพื้นบ้านอย่างแรง จนมาคุรู้สึกว่าศรีษะตนเองกระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง
.... หายหัวไปไหนมาทั้งวัน อึก .... ห๋า ! ... มือกรานจับชายผ้าผันคอขึ้นมารัดจนมาคุเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก มืออีกข้างนั้นตบแรงๆบนใบหน้าสวยจนรู้สึกชา เท้าทั้งสองก็เตะใส่ร่างมาคุอย่างไม่มีย้ำ
.... อะ ....ลุงฮะ ...ผมเจ็บ ... มาคุพยายามยกมือขึ้นมากันเท้าพร้อมกลับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำใสค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างอย่างช้าๆเพื่อขับไล่ความเจ็บปวดที่มี
ชิงคังช่วยด้วย .... เป็นเพียงความคิดเดียวที่ผ่านเข้ามาในสมอง ภายรอยยิ้มอ่อนโยนของใครบ้างคนฉายเข้ามาก่อนที่ร่างกายเขาก่อนกำลังจะหมดแรง
ปัง
ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างแรง ภาพของบุคคลที่เขาต้องการก็ปรากฏออกมาอย่างไม่คาดฝัน ชิคังกระชากมือชายสูงวัยไว้อย่างสุดร้องก่อนง้างกำปั่นชกใส่หน้าลุงสุดกำลังจนลุงของมาคุล้มสลบลงไปอย่างไม่เป็นท่าเลย
ไม่เป็นไรมากใช้ไหม ? ชิคังเดินเข้ามาถามมาคุด้วยความเป็นห่วง ดวงตาสีชากวาดมองไปทั่วร่างกายเพื่อสำรวจอาการ
ไม่เป็นไร ... ขอบคุณ ... ดูเหมือนคำกล่าวจะขัดแย้งกลับสภาพความเป็นจริงอยู่ไม่น้อยเลย ชิคังถอนหายใจออกมาหน่อยๆอย่างนึกปรง แขนทั้งสองช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มในท่าแบบเจ้าหญิง ดวงตาสีฟ้าเบิกโพรงด้วยความตรงใจ
นายจะทำอะไร มาคุถามทั้งๆที่ยังคงโดนอุ้มอยู่
นายอยากโดนอีกหรือไง ก็ต้องพานายไปที่ปลอดภัยไว้ก่อนนะซิ
ไม่ใช้เรื่องนั้น ! ปล่อยชั้นลงนะ ! ร่างบางพยายามดิ้นสุดฤทธิ์ แต่ด้วยความที่ร่างกายบาดเจ็บอยู่จึงไม่สามารถดิ้นแรงไม่มากเท่าไร
นายบาดเจ็บอยู่ พักผ่อนซะเถอะ ชิคังกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งดุจนมาคุต้องยอมจำนน
มาคุรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่ออยู่ภายในอ้อมแขนนี้ ทำไมกันนะ ..... เขาเองก็ไม่อาจรู้ได้ ......เวลาผ่านไปไม่นานนัก สมองที่มีอยู่ก็เริ่มหยุดทำงาน ก่อนที่ความทรงจำจะค่อยๆจางหายไปภายในไม่นาน ชิงคังมองบุคคลในอ้อมแขนอย่างรู้สึกเอ็นดู แต่ก็ต้องรู้สึกแย่ในเวลาเดียวกันที่มองเห็นรอยแผลจากการกระทำของลุงที่ผ่านมา นี้ซินะ คงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมมาคุถึงไม่อยากกลับบ้านนัก ..... ทำไมถึงได้มีดวงตาทำเศร้าสร้อยเช่นนี้
สายลมหนาวยังคงพัดผ่านร่างกายไปตลอดทางเดิน ท้องฟ้ายามนี้เริ่มมืดลงอย่างช้าๆ เป็นสัญญาบอกว่า ใกล้จะถึงวันสิ้นปีเข้าไปทุกที
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ดวงตาสีฟ้าอ่อนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ มาคุยังคงรู้สึกเวียนหัวอยู่หน่อยๆและเจ็บไปทั่วร่างกาย ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงอันแสนนุ่มสบายและอบอุ่นอย่างช้าๆ .... เตียงอบอุ่นแสนนุ่ม ! ดวงตาสีฟ้ากวาดมองไปรอบตัวก็พบว่าตอนนี้เขาเข้ามานอนอยู่บนห้องนอนของใครก็ไม่รู้ ! แถมเสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่นั้นก็ไม่ใช้ของเขาเองด้วย
อ้าว ! ตื่นแล้วหรอ น้ำเสียงอันคุ้นเคยกล่าวทักเมื่อเห็นร่างบางลุกขึ้น มาคุเดินลงมานั่งข้างๆบนเตียงกับมาคุอย่างถือสิทธิ์
บ้านชั้นเอง ..... ชิคังเลือกที่จะตอบเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามจากมาคุ
เออ .... ขอโทษที่รบกวน งั้นชั้นจะกลับมา มาคุกล่าวพร้อมกับทำท่าจะลุกออกไป แต่มือหนาก็จากข้อมือบางไว้
นายยังไม่หายดีเลย จะพักอยู่ที่นี้ต่อก่อนก็ได้ ........ อีกอย่างนายคงจะไม่อยากกลับไปที่บ้านตอนนี้หรอกนะ ดวงตาสีฟ้าดูเศร้าหมองลงในทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นกับตัวเขา
พ่อแม่กับน้องชายชั้นไปฮอกไกโด อีก 3 เดือนถึงจะกลับมา .... ช่วงระหว่างนั้นนายจะพักอยู่ที่นี้ก่อนก็ได้นะ ดวงตาสีฟ้าหันกลับมามองชิคังอย่างไม่เชื้อสิ่งที่ตนเองได้ยิน นี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนอื่นมาชวนให้อยู่ด้วย ชิคังมองไปทางร่างบางด้วยแววตาที่มีแล่ใน
เออ ..... ขอโทษนะที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นายโดนไม่บอกก่อนนะ ..... มาคุรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนขึ้นมาอย่างกระทันหัน งั้นก็หมายความว่าคนๆนี้ .........หลังจากนั้นก็เกิดความเงียบอยู่นานระหว่างคนทั้ง 2 คน
นี้ทำไม ........ ชิคังกล่าวทำลายความเงียบขึ้น ดวงตาของเขาในตอนนี้ดูสับสน หากแต่เมื่อหันมามองร่างบาง คำถามที่มีอยู่ก็ต้องถูกกลืนลงไป
พ่อกับแม่ชั้นตายไปเมื่อ 10 ปีก่อน ......... มาคุกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หม่นหมอง
ตอนนั้นมีเหตุการณ์เครื่องบินตนจนทำให้ผู้โดยสารทั้งลำเสียชีวิต ..... นายจำได้ไหม
หรือว่า ...... ครั้งนั้น ชิคังกล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื้อในสิ่งที่เกิด
พ่อชั้นเป็น 1 ในผู้โดยสาร .... หลังจากนั้นไม่นานเมื่อแม่ทราบข่าวท่านก็ตรอมใจตายตามไปอีกคน หลังจากนั้นชั้นก็ได้ไปอยู่อาศัยกับป้า ท่านเป็นคนใจดีมากเลยนะ .... แต่ไม่นานท่านก็ประสบอุบัติเหตุรถชนจนเสียชีวิต จากนั้นมาก็ไม่มีญาติคนไหนกล้ารับชั้นไปเลี้ยง พวกเขาต่างมองว่าชั้นเป็นตัวอับโชค ...... แต่แล้ว .... ลุงก็กับรับชั้นมาเลี้ยง .....
นายก็เลยไปอยู่กลับเขา ...... ชิคังถามออกไปอย่างลืมตัว
ทำไมนายไม่หนี้ละ ถ้าเขาทำล้ายนาย ทำให้นายไม่มีความสุขแล้วนายจะอยู่ไปทำไม นายกหนี้ออกมาได้นี้ ชิคังกล่าวขึ้นมาอย่างรุนแรงใส่มาคุ
หนี้ไม่ได้ ! ชั้นหนี้ไม่ได้ ..... เขาเป็นเพียงญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คนสุดท้ายที่กล้ารับชั้นมาเลี้ยง ........ ร่างบางเริ่มสั่นทิมอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาสีฟ้าค่อยๆหลั่งน้ำใสออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ชิคังเองรู้สึกผิดไม่น้อยเลยที่ถามมาคุไปอย่างนั้น แต่นั้นก็ทำให้รู้ว่าทำไมมาคุถึงได้มีดวงตาสีเศร้าสร้อยขนาดนี้
ชั้น ..... ขอโทษ ....... ชิคังจับร่างบางให้เข้ามาอยู่ในออมแขนอย่างนุ่มนวน
ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ทำให้นายต้องร้องไห้หรือเสียใจอีกเป็นอันขาด .... เพราะฉะนั้น ... มาอยู่ที่นี้กับชั้นนะ
ชิคัง .... หัวใจมาคุเต้นโครมครามอย่างไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง มาคุไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงแต่แนบตัวไปกับไหลกว้างเพื่อหาความอบอุ่น
ทำไมนายถึงต้องค่อยช่วยเหลือชั้นด้วย ...... มาคุเลือกที่จะถามใน ขณะที่ร่างบางยังคงซบไหลกว้างไปเรื่อยๆ
หิ ชั้นเคยบอกนายแล้วไม่ใช้หรอ .... หึ ชิคังกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวนตามแบบฉบับของตัวเขา เมื่อนึกถึงคำตอบเมื่อตอนเย็นมันก็ทำให้ใบหน้าเริ่มร้อนพล่าวอีกครั้ง
ชั้นรักนายนะมาคุ ...... ชิคังกล่าวเบาๆราวกระซิบลงบนใบหู ริมฝีปากเริ่มกัดและเลียเบาๆจนมาคุเริ่มรู้สึกแปลกๆ
อะ .... ชิคัง มือบางพยายามพักร่างสูงแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ชิคังโน้มเข้ามาจูบมาคุอย่างโหนหวน มือกร้านจับร่างบางกดลงบนเตียงอย่างช้าๆและรุนแรง
อืม ...... มือชิคังกุมข้อมือของมาคุที่พยายามจะดิ้นหนี้แน่น ลิ้นเรียวเริ่มตะหวัดหารสชาติหอมหวานจากร่างบาง มือกรานอีกข้างลูบไล้ไปตามเรือนร่างภายในเสื้อยืดตัวใหญ่
ชั้นรักนาย ...... ชิคังถอดริมฝีปากออกแล้วกล่าวกระซิบเบาๆ ลิ้นเรียวเริ่มกวาดอย่างช้าๆตามใบหน้าและคอจนมาคุต้องคราวออกมาอย่างรู้สึก
ชิ ....... คัง มือกร้านสัมผัสกับหน้าอกมาคุอย่างสนุก ตอนนี้เขาละจากใบหน้าลงมาสู่ยอดอกของร่างบาง ลิ้มเรียวเริ่มออกทำงานต่อบนยอดอกอย่างครื่นเครง
อา...........ชิคัง .... ตรงนั้น มาคุกล่าวออกมาอย่างขวัญเสียเมื่อมือกรานสัมผัสตรงส่วนล่างอย่าชำนาญ ชิคังเริ่มถูแรงขึ้นและเร็วขึ้นเลยๆ
อย่า ...... ชิคัง ..... จะออกมา .......
ก็ปล่อยมันออกมาเลยซิ น้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาจากส่วนยอดอย่าห้ามไม่อยู่
หึ เสร็จไวจังนะ .... นายนะ ลิ้นเรียวเลียน้ำที่ไหลเปลื่อนมือของตน เขาจัดการประทับรอยจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง
อา ......... มาคุครางออกมาเบาๆอย่างรู้สึก เมื่อชิคังเห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างมีแล่ในที่มุมปาก ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างใบหูร่างบาง
จะเปิดช่องก่อนละนะ ..... เมื่อได้ยินดังนั้น มาคุก็ต้องสายหน้าอย่างรู้สึกกลัว แต่ก็มิทันเสียแล้ว นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปอย่างช้าๆ และเพิ่มขึ้นเลยๆ จาก หนึ่ง เป็น 2 จาก 2 เป็น 3 ...... ทั้งแรง .... และเร็ว
อา !!!!!!!!!!! เจ็บ .... เจ็บเหลือเกิน ... หากแต่กลับรู้สึกดี ........
มือบางเอื้อมขึ้นมาคว้ารอบตนคอของชิคังไว้ จนร่างสูงต้องหยุดจากสิ่งที่กำลังกระทำอยู่
มาสิ ..... เข้ามา ...... หากเป็นนาย ........
มาคุ ......... หึ เจ็บหน่อยนะ มือกรานรูดซิปกางเกงของตนเองออก เผยให้พบกลับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังตื่นตัว
ไม่ต้องกลัวนะ ..... เปิดทางไว้แล้ว ...... ตอนนี้ร่างบางเกร็งอย่างบอกไม่ถูก ลมหายใจเข้าออกเริ่มไม่เป็นจังหวะ
ไม่เป็นไรมาคุ ..... หายใจเข้าช้าๆ .... อย่าเกร็ง ... มาคุทำตามที่ชิคังบอก ร่างบางค่อยๆหายใจเข้า ออก อย่างช้าๆ
ดีมาก ......
สวบ !
อา !!!!!!!!!!!!!! ชิคังค่อยๆสอดของตนเข้าไปภายในอย่างช้าๆ และเร็วขึ้น แรงขึ้นเลยๆ ร่างบางขยับสะโพกของตนเพื่อรับแรงที่ส่งออกมา
อ้า .......... เล็บเรียวจิกลงบนแผ่นหลังร่างสูงอย่างระบายความเจ็บปวด ริมฝีปากหนาประทับริมฝีปากบางอีกครั้ง ในขณะที่ด้านล่างยังคงกระทำต่อไป
..... ชั้นรักนายนะ ....... ต่อไปนี้จะไม่ทำให้นายต้องเสียใจอีก .......
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
หลังจากนั้น มาคุก็เลือกที่จะมาอาศัยอยู่กับชิคังตามคำขอร้อง โดยที่ชิคังนั้นไปกล่าวขออนุญาตคุณลุง หากแต่ก็ได้รับแต่รอยช้ำที่โดนต่อยกลับมา ชิคังเลยตัดสินใจลักพาตัวมาคุเอาซะเลย
ส่วนชีวิตภายในรั่วโรงเรียนก็ยังคงเป็นไปตามแบบปกติ เว้นแต่ ........
หะ ! จะให้ชั้นใช้ชุดนี้เนี้ยนะ มาคุพิจารณาชุดที่อยู่ตรงหน้าอย่างตกตลึง มันเป็นชุดซาตานสีแดงสดใสที่ผู้หญิงใช้แต่งในงานคริสต์มาสนั้นเอง ( ความจริงแล้วมันชื่อว่าชุดอะไรไม่รู้อะ ขอรับ ชุดที่คล้ายๆซาตานต้าที่เป็นแบบของผู้หญิงอะ ข้าน้อยมิรู้จริงๆขอรับ ต้องขอประทานอภัยอย่างสูงเลย T_T )
อื้ม ! ทุกคนต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันจนมาคุเริ่มหน้าชา ไม่เว้นแม้แต่ชิคังที่เออออไปกับเขาด้วย โดยมาคุหารู้ไม่เลยว่า บุคคลที่เสนอให้เขาใส่ชุดแบบนี้นั้นคือ ชิคังนั้นเอง
ใช่ ! ไม่มีใครที่จะเหมาะสมมากไปกว่านายแล้วละ มาคุ หัวหน้าห้องแสนฉลาดนั้นกล่าว เพราะเขาเป็นประธานในการจัดงานครั้งนี้ด้วย
เพราะไม่มีใครที่จะแต่งชุดซานต้าแล้วดูดีแบบนายอีกแล้ว ..... และนี้ก็เป็นงานวันสำคัญอีกวันหนึ่งของโรงเรียน ในฐานะประธานในการจัดงาน ชั้นขอตัดสินให้นายรับหน้าที่นี้ หัวหน้าห้องกล่าวออกมาอย่างตัดบท จนมาคุไม่มีอะไรจะโต้แย้ง ได้เพียงแต่ต้องยอมจำนนเท่านั้น
ดีใจด้วยนะมาคุ 55+ ชิคังเข้ามากล่าวแสดงความยินดีด้วยหลังจากที่เลิกทำการประชุมไปแล้ว แต่ดูเหมือนมาคุจะไม่พอใจเท่าไร
อะ ...... โกณธหรอ ชั้นชอโทษ ชิคังเข้ามาทำความขอโทษเป็นการใหญ่ จนมาคุหัวเราะออกมาเบาๆ
นั้น ! หัวเราะแล้ว ชิคังหันหน้าเข้ามาใกล้จนมาคุเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นของชิคัง
ดวงตาสีฟ้าเนี้ย ดูสดใส สวยงามกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ ^ ^ นิ้วกรานยกขึ้นมาชี้ไปที่ดวงตาสดใสสีฟ้า ที่ตอนนี้กลายเป็นสีฟ้าสวยไม่เหมือนแต่ก่อน ที่ดูหม่นหมองและมึดมน
.... ขอบคุณนะ ...... มาคุกล่าวออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้ชิคังได้ยิน
อะไรนะ ชิคังหันกลับมาถามอย่างสงสัย
ไม่มีอะไร ....... อะ ! หิมะตกแล้วละ ดวงตาสีฟ้าทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง และชิคังก็เช่นเดียวกัน หิมะสีขาวเริ่มล่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้ากว้าง อีกไม่นานก็ใกล้ถึงวันคริสต์มาสแล้ว มือหนากลุมมือบางไว้แน่นเพื่อช่วยลดความหนาวเย็น มาคุทำได้เพียงยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น
ขอบคุณนะ
หิมะยังคงตกลงมาอย่างไม่หยุด เหมือนกับความรู้สึกดีๆของคน 2 คน ที่กำลังก่อตัวขึ้น หากแต่ หิมะนั้นเมื่อตกก็ยอมมีวันหยุด แต่ความรักของคนทั้งสองนี้ จะดำเนินต่อไปชั่วนิรัตรเท่านั้น ......... ความเป็นอิสระในครั้งนี้อาจเป็นเพราะซานต้าก็ได้ใครจะรู้ ... ขอบคุณครับ ..... คุณซานต้าคอส
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
อ้า ... จบแล้วละขอรับ ^ ^ เหนื่อยแถบแย่ รู้สึกยังไม่ค่อยจะดีเท่าไรไงไม่รู้ขอรับ ก็เรื่องแรกนี้นาขอรับ โดยเฉพาะฉากเรด อ่านแล้วงงๆ 55+ ขอโทษไว้ด้วยนะขอรับ คาดว่าอาจจะทำตอนต่อไปด้วยละขอรับ เป็นตอนที่น้อยชายและพ่อแม่ชิคังกลับมาจากฮอกไกโด ขอฝากตอนต่อไปไว้ด้วยแล้วกันขอรับ แต่คาดว่าคงอีกยาวละนะขอรับ ช่วงในใกล้สอบเต็มที และคิดวาตอนนี้อยากแต่งฟิคมากกว่า ส่วนคู่ไหนมิบอก ขอกลับไปศึกษาการบรรยายฉากเรดต่ออีกหน่อยนะขอรับ ไว้เรื่องหน้าจะทำให้ดีกว่านี้ละขอรับ
ปล. มีอะไรเชิญติชมตามสบายเลยนะขอรับ ข้าน้อยจะได้เอาไปปรับปรุง มิต้องกลัวว่าจะโดนโกรธหลอกขอรับ ข้าน้อยขอเองนี้นา แฮะ แฮะ ^ ^
edit @ 2007/03/11 19:45:20
