สวัสดีขอรับ เอาฟิคมาลงแล้ว 55+ หลังจากหายไปนั่งอ่าน The Omen เสียนาน หลังจากที่เอามาอ่านใหม่รอบที่เท่าไรก็ลืมไปแล้ว รู้สึกอย่างจะเอาคู่ เค เค กลับ จูปี้ มาจับจิ้นกันอย่างแรงเลยละขอรับ >< กะว่าคุณกินจบเมื่อไรคงแต่งคู่นี้ต่ออย่างไม่รอช้าเลยละขอรับ ^ ^ อาจจะแต่งได้แย่ไปหน่อยอานะขอรับ ขอโทษที ถ้าเขียนตรงไหนผิดบ้างก็ขอโทษนะงับ >< พอลองอ่านแล้วรู้สึกว่าอิมเมคุณฮิจี้ไม่เข้ายังไงไม่รู้ซิขอรับ แต่ว่าช่างมันเถอะขอรับ ... ก็แต่งไม่ออกนี้นาขอรับ ..... ตอนต่อไปจะพยายามให้เหมือนละกัน ........ขอให้มีความสุขกลับการอ่าน Y นะขอรับ หุ หุ

เรื่อง : กินทามะ

ตอน : คิดจะให้อะไรใคร ควรคิดหน้าคิดหลังให้ดี แม่ขอบอก ! [ 1 ]

คู่ : กินโทจิ X ฮิจิคาตะ

เรท : NC 17

คำเตือน : นิยายชุดนี้ไม่เหมาะสมกลับเยาวชนที่อายุตำกว่า 17 ปี ( แต่ผู้แต่งพึ่งจะ 15 หุ หุ ) และผู้ที่ไม่รู้จักคำว่า Yaoi อย่าอ่านเลยขอรับ หากจะเอาไปเผยแผ่ที่ไหน โปรดขออนุญาติก่อนนะขอรับ ^ ^ ไม่งั้นมีเรื่องกันแน่ขอรับ

รายงานข่าวจาก เดอะ นิว เอโดะ ค่ะ อย่างที่เห็นอยู่ตรงนี้คืออุกาบาตลูกใหญ่ที่ตรงลงมาเมื่อวานนี้ค่ะ นักข่าวสาวสวยรางงานเหตุการณ์ต่างๆจากที่เกิดเหตุ ผู้คนมากมายต่างให้ความสนใจกับเจ้าอุกาบาตยักษ์ที่ตกลงมากองแน่นิ่งยังที่เกิดเหตุ

จากสายข่าวบอกมาว่านี้คืออุกาบาตที่เกิดจากน้ำมือของใครบางคนที่ต้องการจะทำลาย และยืดครองเมืองเอโดะแห่งนี้เจ้าค่ะ นักวิชาการบอกว่าบางที่อุกาบาตลูกนี้อาจจะนำพาสารพิษบางอย่างที่ร้างแรงมาด้วยก็เป็นไปได้นะเจ้าค่ะ เพราะฉะนั้นจึงมีการวางเหตุห้ามให้บุคคลภายนอก ......... ยังไม่ทันที่การรายงานจะจบดี ดวงตาคู่สวยของพี่สาวนักข่าวก็เหลือบไปมองเห็นอะไรบ้างอย่างที่ทำให้เธอถึงกลับต้องร้องกรี้ดดดดดดดดด

ซาดะฮารุ ลื้อว่านี้มันคืออะไรน่อ เป็นอุนจิแน่ๆเลย เป็นอุนจิแน่ๆเลยน่อ ร่มใหญ่ถูกยกขึ้นสูง เผยให้เห็นสาวน้องหน้าหมวยคนหนึ่งกำลังใช้นิ้วเรียวของตนเองจิ้มไปยังลูกอุกาบาตนั้นอย่างไม่รู้ประสีประสา รวมทั้งสุนัขร่างยักษ์ตัวใหญ่ขนปุยที่กำลังนั่งน้ำลายไหลหยด แหมะ แหมะ ราวกลับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นคือชามใส่นมสดรสสตอเบอรี่ชามใหญ่ก็ไม่ปาน

นี้คุณเธอออออออออ เข้าห้ามเข้าไม่ใช้หรือไงกันยะ ! มันอันตรายนะ !

ซ่า !!!!!!!!!!!!!!

ปึด !

มือก้านกดปุ่มปิดทีวีลงเมื่ออยู่ๆภาพข่าวที่ฉายก็เกิดหายไปกระทันหัน

นี้มันเกิดอะไรขึ้นหรือครับ คุณกิน เด็กหนุ่มจืดจางกล่าวถามชายหนุ่มตรงหน้าที่นั่ง ( ซด ) กระดก ช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ อย่างมีความสุข

อาชินปาคุงนี้ลื่อสมองเซ่อซะจริงน่อ นั้นมันก็คือก้อนอุนจิของเจ้าพ่อเจ้าแม่อภิมหายักษ์ใหญ่ของอะไรซักอย่างที่เกิดปวดถ่ายแล้วหาห้องน้ำไม่ทันยังไงเล่าน่อ มือทั้งสองยกขึ้นสูงระดับไหลทั้งสองข้าง ใบหน้าจิ้มลิ้มสายไปสายมาอย่างเบื่อหน่าย สุนัขขนปุยเองก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกลับตอกย่ำความฉลาดลึกล่ำของตัวละครจืดจาง เล่นเอาเส้นประสาทปูดตึบ ตึบ ขึ้นมาทันที

มันใช้ซะที่ไหนกันเล่า คางุระจัง .... คุณกินเองก็พูดอะไรกับเค้าซักอย่างซิครับ ชินปาจิกล่าวถามบุรุษอีกนายหนึ่งเพื่อว่าจะได้อะไรดีๆขึ้นมาบ้าง แต่แล้วกลับต้องผิดหวังอย่างแรง

มันอาจจะใช่อย่างที่คางุระพูดก็ได้นี้นา เสียงทุ้มกล่าวตอบเรียบๆ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมาดีดอุจรามูกตนเองเล่นๆ พาเอาตัวละครจืดจางของเราคอตกไปทันที < ชินปาจิ : อย่าย่ำคำว่า ตัวละครจืดจาง นักซิฟะ ! >

ออดดดดด < เอ ! ออดบ้านคุณกินแกเสียงไหนหว่า คนเขียนชักจะลืม ? >

อะ ! ใครมากันนะ ชินปาจิกล่าวขึ้นอย่างนึกสงสัย ก็วันนี้มันไม่ใช้วันกำหนดจ่ายค่าเช่าบ้านของคุณโอโทเซะนี้ แล้วใครกันละ

เออ .... คุณกินครับ ...... เด็กหนุ่มหันกลับไปหมายจะถามความคิดเห็นจากชายหนุ่มอีกคนที่ตอนนี้กำลังเปิดตู้เย็นเตรียมจะคว้าหาช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ ( ยัด ) ลงเข้ากระเพาะอีกแล้ว ( ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าพี่แกไปหามาจากไหน ? )

ช่วยสนใจกันบ้างซิครับ ! แล้วที่สำคัญหมอเค้าสั่งให้กินช็อกโกแลตพาเฟ่ต์หนึ่งอัน ต่อหนึ่งอาทิตย์ไม่ใช้หรือไงกันครับ !

อันเมื่อกี้มันสำหรับอาทิตย์ที่แล้วต่างหาก กินโทกิตอบกลับมาอย่างหน้าตาเฉย เตรียมตั้งท่าจะสวาปามอาหารสุดแสนเลิศรสที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้ว ......

อากินนนนนนนนนนนน นี้ลื้อกล้าแอบเอาของกินตัดหน้าอั๊วอย่างงั้นหรืออออออออ ว่าแล้วโดยไม่ทันตั้งตัว บาทาน้อยๆ แต่แรงแยะมหาสารก็ฟาดลงบนหน้ากินโทกิเข้าเต็มๆ มือบางรีบฉวยกระชากถ้วยช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ต้นเหตุไปอย่างรวดเร็ว

คางุระ ! นี้แกบังอาจถีบชั้นหรอออออออออ ว่าแล้วไม่รอช้า บุคคลที่ถูกประทับรอยบาทาเมื่อครู่ก็เปิดฉากศึกแย่ง ช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ ขึ้น ทั้งสองต่างแย่ง ช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ช้านัก ซาดะฮารุก็กระโจนเข้าไปร่วมวงด้วยอีกคน ? ( ตัว ต่างหากละ ) โดยที่ไม่รู้สึกตัวกันเลยว่า มันหกจวนจะหมดถ้วยแล้ว

เฮอออออออออ ชินปาจิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับการกระทำของทั้งคู่

ออดดดดดดดดดดดดด

ครับ ครับ ถ้าเป็นหนังสือนะไม่เอาคะ ...... ครับ ......... คุณฮิจิคาตะ ! ตัวละครจืดจางถึงกับตะลึงค้าง เมื่อผมกับบุคคลตรงหน้าที่ไม่คาดฝัน

ช่วยเปิดประตูให้เข้าไปหน่อยได้ไหม ชายหนุ่มด้านนอกกล่าวเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก สายตาดุดันจองมองมาที่ชินปาจิอย่างไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไร

อา .... ยังไม่ทันที่ชินปาจิจะทันได้กล่าวอะไร ชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวพ้นหน้าประตูธรนีอย่างถือสิทธิ์

คางุระ ! เอาถ้วยมาให้ชั้นเดียวนี้นะเฟ้ย !

ซาดะฮารุ ! จัดการมันเลยน่อ ! คางุระยังคงส่งการสุนัขขนปุยต่อไป ซึ่งตอนนี้ร่างของกินโทกิถูกงาบไว้เรียบร้อยแล้ว

บ่อยข้านะโว้ย ! บ่อยข้า !! กินโทกิตอบกลับมาอย่างหัวเสีย บาทากำลังพยายามพลัดดันตนเองให้หลุดพ้นจากปากสุนัขน้อย ? และไม่นานเท่าไรนัก ซาดะฮารุก็ยอมบ่อยกินโทกิเสียที หลังที่ที่ถูกบ่อยออกมาก็ไม่รอช้า ดาบไม้ไผ่ที่อยู่ในมีก็หมายจะเจาะตรงเข้าที่ร่างของสาวน้อย หากแต่ ...... ไม่มีอะไรเป็นไปดังที่ต้องการเสมอไป

จึก !!!!

คางุระหลบดาบไม้ไผ่ไปได้อย่างสวยงาม ส่งผลให้ผู้มาใหม่รับหน้าที่ผู้เสียหายไปเต็มๆ

ฮิจิคาตะ !!!!!

เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ คุณฮิจิคาตะ ชินปาจิถามฮิจิคาตะด้วยความรู้สึกเป็นห่วงหลังจากที่เอาผ้าประคบให้ผู้บาดเจ็บเป็นที่เรียบร้อย

นี้พวกนายฝึกซ้อมสงครามกันในบ้านหรือไง !! ? คนบาทเจ็บตะโกนถามด้วยเสียงอันดังเป็นปกติกลับอย่างใสซื่อ มือเรียวจับผ้าประคบต่อไป

มันใช่ซะทีไหนละครับ !!! ชินปาจิตะโกนกลับใส่อย่างลืมตัว แล้วก็ต้องสงบเมื่อพบกลับสายตาที่เย็นชาซะจนหน้ากลัว

นายมาทำอะไรที่นี้ คงไม่ได้คิดจะมาจับพวกชั้นข้อหาหน้าตาดีเกินเหตุหรอกนะเฟ้ย เสียงทุ้มกล่าวถามอย่างไม่รู้สึกกระกาดใจแม้นแต่น้อย สายตาจองมองกลับไปอย่างไร้ความรู้สึก

ถ้าคิดจะจับใครข้อหาหน้าตาดีเกินเหตุแล้วละก็ ชั้นคงถูกจับเป็นคนแรกอย่างไม่ต้องสงสัย เล่นเอากินโทกิถึงกลับอึ้งไปโดยปริยา กลับการกล่าวชมตนเองอย่างหน้าตาเชย

งั้นอั๊วไม่ถูกจับก่อนพวกลื้อหรอเนี้ย เสียงใสกล่าวอย่างวางท่า แต่ก็ไม่มีใครสนใจ จนเกิดความเงียบครู่ใหญ่

ชั้นจะจ้างพวกนาย ฮิจิคาตะกล่าวทำลายความเงียบในที่สุด

จัดการเก็บเจ้าลูกอุกาบาตนั้นซะ จะทำวิธีไหนก็เรื่องของพวกแก ขอให้ทำลายมันลงได้โดยไม่มีอะไรเสียหาก็พอ

สิ่งตอบแทนละ .... เสียงทุ้มกล่าวขัด สายตาจองมองไปอย่างหวังคำตอบอะไรบ้างอย่าง

พวกนายจะได้ของตอบแทนอย่างงาม

หึ กินโทกิหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า เป็นอันว่ารับงานนี้

แต่ว่า คุณกินครับ มันอันตรายนะครับ ชินปากิกล่าวแย่งขึ้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่พี่สาวนักข่าวรายงาน ในนั้นมันอาจจะมีพิษร้ายแรงไหมใช่หรือ

ใช่ๆเลี้ยวอากิน ก่อนอุนจินะมันอันตรายน่อ

มันใช่นี้ไหนกันเล่า !! ชินปาจิหันกลับไปว่าใส่คางุระเสียงดัง ซาดะฮารุที่นั่งอยู่ตรงนั้นเลยจัดการงับเสียเลย ส่วนคางุระเองก็ไม่ยอมแพ้ กระโดนรุมใส่ชินปาจิเต็มที่ จนเกิดสิ่งที่ฮิจิคาตะเรียกว่า ซ้อมสงคราม ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ของตอบแทนงามๆนะ เสียงทุ้มกล่าวโดยไม่สนใจกับอีก 2 คน 1 ตัว ที่กำลังซ้อมสงครามกันอยู่ข้างๆ

เออ ...... รอดปลอดภัยกลับมาละ ฮิจิคะตากล่าวเสียงเรียบอย่างผิดวิสัยโดยไม่สบตากลับบุคคลที่พูดด้วย เพิ่มหลบไม่ให้ถูกเห็นใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีนั้นเอง ทำให้ไม่รู้เลยว่า ใครบ้างคนกำลังหัวเราะรวนอย่างอารมณ์ดีอยู่ภายในจิตใจ ...

+ + + + + + + + + + + + + + + +

จบไปแล้วหนึ่งตอน หุ หุ แล้วมันจะเป็นยังไงกันต่อว่า หะ ! คุณกินจะตายอย่างยังหรอ ! อะไรนะ ! คุณฮิจิคาตะจะ ..... อ้า ! จริงหรือเนี้ย ! ..... เรื่องราวจะเป็นยังไงโปรดติดตามตอนต่อไปนะขอรับ ... รับรองได้จิ้น Y กันสมใจอย่างเสียที 55555+ ....... แล้วพบกันเสาร์หน้าขอรับ < = ต่อไปจะอัพทุกวันเสาร์นะขอรับ หากไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วละก็อานะ - -